วัฏจักรกรวด
กูเป็นกรวดธุลีเศษซาก
กร่อนร้าวแตกหักจากหิน
น้ำพัดกระชากลากดิน
ถมถิ่นเหวต่ำน้ำลึก

ถมนานกายเย็นเหน็บหนัก
กระอักเลือดเค้นเอ็นผัน
แทบร้าวหนาวในไฟกัลป์
เงาผันเลือนลางกลางใจ

กลายเป็นแผ่นหินแน่หรือ
กูคือ ภูผา ใช่ไหม
กูกร้าว กูแกร่ง เพียงใด
หัวใจกูเด่นเห็นมัน

ทันใดไฟร้อนแรงจัด
ฟาดซัดบีบโค้งโก่งผัน
กลายเป็นหินแปรฉับพลัน
อดกลั้นดูคดตามแรง

แต่ใจไม่ยอมให้คด
ยอมบด ยอมสลายแยก
แหลกอิสระ กรวดหินแตก
ตรงรอยแยกของแผ่นดิน

ภูมิใจเป็นกรวดเหลี่ยมร้าว
ไม่แววดั่งวาว เพชรฉาย
ไม่สวยเลิศหรู เพียงกาย
หากภายในพริ้ง ชวนมอง

ภาพเห็นเด่นอีกหน
ตัวตนคือกรวดเหลี่ยมแกร่ง
กาย หัวใจ แววตา เจียม
คมเสี้ยม คนต้อง บาดมือ

อ.โหล
อาจารย์ พัชร์สุ วรรณขาว
G 3

ผู้ประพันธ์